มีตัวเลขที่นักการตลาดชอบพูดถึงกันคือ กลยุทธ์ CRMง่ายกว่าการหาลูกค้าใหม่หลายเท่า แต่สิ่งที่ผมสังเกตเห็นคือธุรกิจไทยจำนวนมากรู้เรื่องนี้แต่ไม่กล้าทำครับ เพราะกลัวว่าการเสนอขายเพิ่มจะทำให้ลูกค้ารู้สึกว่าถูกยัดเยียดแล้วเสียความรู้สึก สุดท้ายเลยปล่อยให้ลูกค้าซื้อแค่สิ่งที่เขาขอ ทั้งที่บ่อยครั้งเขาอาจต้องการอย่างอื่นเพิ่มจริงๆ แต่ไม่รู้ว่าเรามี ในฐานะที่ปรึกษาการตลาด ผมมองว่าความกลัวนี้มีเหตุผล เพราะเราต่างเคยเจอพนักงานที่พยายามยัดของเพิ่มจนน่ารำคาญ แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาของ Upsell และ

ธุรกิจโรงแรมและที่พักมีปัญหาเชิงโครงสร้างที่เจ็บปวดครับ นั่นคือแขกส่วนใหญ่มาจากแพลตฟอร์มจองที่พัก ซึ่งแปลว่าทุกครั้งที่มีคนเข้าพัก คุณจ่ายค่าคอมมิชชันเป็นสัดส่วนที่ไม่น้อยของรายได้ และที่แย่กว่านั้นคือความสัมพันธ์กับแขกคนนั้นเป็นของแพลตฟอร์ม ไม่ใช่ของคุณ ครั้งหน้าที่เขาจะมาเที่ยวอีก เขาก็เปิดแอปเดิมและอาจเจอที่พักอื่นที่ลดราคาแรงกว่า ในฐานะที่ปรึกษาการตลาด ผมมองว่าทางออกไม่ใช่การเลิกใช้แพลตฟอร์ม เพราะมันยังเป็นช่องทางหาลูกค้าใหม่ที่ทรงพลัง แต่คือการเปลี่ยนแขกที่ได้มาจากแพลตฟอ

อู่ซ่อมรถเป็นธุรกิจที่มีจังหวะการกลับมาของลูกค้าชัดเจนที่สุดธุรกิจหนึ่งครับ รถทุกคันต้องเปลี่ยนถ่ายน้ำมันเครื่องตามระยะ ต้องเปลี่ยนยางเมื่อถึงอายุ ต้องตรวจเช็คตามรอบ นี่คือความต้องการที่เกิดขึ้นแน่นอนและคาดการณ์ได้ แต่สิ่งที่ผมเห็นคืออู่ส่วนใหญ่ยังนั่งรอให้ลูกค้านึกขึ้นได้เอง แล้วก็ลุ้นว่าเขาจะกลับมาที่เราหรือไปเจ้าอื่นที่อยู่ใกล้กว่า ในฐานะที่ปรึกษาที่ทำงานกับธุรกิจบริการ ผมมองว่าอู่ซ่อมรถเสียโอกาสมากกว่าธุรกิจอื่นเพราะสองเหตุผลครับ อย่างแรกคือข้อมูลที่ควรเก็บอยู่ในโปรแกรม p

ธุรกิจฟิตเนสมีตัวเลขที่โหดร้ายซ่อนอยู่ครับ นั่นคือสมาชิกจำนวนมากที่สมัครด้วยความตั้งใจเต็มเปี่ยมในเดือนแรก จะค่อยๆ ลดความถี่ลงจนแทบไม่มาเลยภายในไม่กี่เดือน และเมื่อถึงวันครบกำหนดต่ออายุ ปัญหาคือฟิตเนสส่วนใหญ่รู้ตัวตอนที่ไม่ต่อสมาชิกแล้ว ซึ่งเป็นจุดที่สายเกินกว่าจะทำอะไรได้ ในฐานะที่ปรึกษาที่ทำงานกับธุรกิจแบบสมาชิกรายเดือน ผมมองว่าฟิตเนสมีข้อได้เปรียบที่ธุรกิจอื่นอิจฉาแต่กลับไม่ค่อยได้ใช้ นั่นคือคุณรู้ทุกครั้งที่ลูกค้าเข้ามาใช้บริการ เพราะต้องสแกนบัตรหรือแตะเข้าประตู...

เคยเห็น Customer Persona ที่หน้าตาแบบนี้ไหมครับ "คุณเอ อายุ 28 ปี พนักงานออฟฟิศ ชอบดื่มกาแฟ ชอบท่องเที่ยว รักการดูแลตัวเอง ใช้โซเชียลมีเดียเป็นประจำ" ปัญหาของ Persona แบบนี้คือมันอธิบายคนไทยวัยทำงานเกือบทั้งประเทศ ซึ่งแปลว่ามันไม่ได้ช่วยให้ตัดสินใจอะไรได้เลย ทั้งที่จุดประสงค์ของ Persona คือการทำให้ตัดสินใจได้ง่ายขึ้น ไม่ใช่การมีเอกสารสวยๆ ไว้โชว์ ในฐานะที่ปรึกษาที่ทำงานกับข้อมูลลูกค้า ผมเห็น Persona ที่ทำแล้วไม่ได้ใช้เยอะมากครับ และสาเหตุเกือบทั้งหมดคือมันถูกสร้างจากการนั่งเท

ทุกคนคงเคยเจอประสบการณ์นี้ครับ ทักไปถามร้านว่าสินค้ามีสีอื่นไหม แล้วได้คำตอบอัตโนมัติกลับมาว่า "สวัสดีค่ะ ขอบคุณที่ติดต่อเรา กรุณาเลือกเมนู 1. ดูสินค้า 2. เช็คสถานะ 3. ติดต่อเจ้าหน้าที่" แล้วพอกด 3 ก็เงียบไปสองชั่วโมง สุดท้ายคุณปิดแชทแล้วไปซื้อร้านอื่น นี่คือ Chatbot ที่ทำร้ายธุรกิจมากกว่าช่วย และมันพบได้ทั่วไปจนน่าเสียดาย ในฐานะที่ปรึกษาที่ช่วยธุรกิจวางระบบบริการลูกค้า ผมมองว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่เทคโนโลยี แต่อยู่ที่ความเข้าใจผิดว่า Chatbot มีไว้ "แทนคน" ครับ ทั้งที่จริงแล้วบท

มีข้อเท็จจริงทางการตลาดที่ทุกคนรู้แต่น้อยคนที่ลงมือทำอย่างเป็นระบบครับ นั่นคือคนเชื่อคำแนะนำจากเพื่อนมากกว่าโฆษณาใดๆ ลองสังเกตตัวเองก็ได้ เวลาจะเลือกร้านอาหารใหม่ คุณเชื่อโฆษณาที่เห็นในฟีด หรือเชื่อเพื่อนที่บอกว่า "ร้านนี้อร่อยมาก ไปมาแล้ว" มากกว่ากัน คำตอบชัดเจน แต่คำถามที่น่าสนใจกว่าคือ ธุรกิจของคุณทำอะไรบ้างเพื่อให้เกิดประโยคแบบนั้น หรือปล่อยให้เป็นเรื่องของโชค ในฐานะที่ปรึกษาการตลาด ผมพบว่าธุรกิจส่วนใหญ่มีลูกค้าที่พอใจมากพอที่จะบอกต่ออยู่แล้ว แต่ไม่เคยมีระบบที่ทำให้การบอก

มีความไม่สมมาตรอย่างหนึ่งในโลกของรีวิวที่ทำร้ายธุรกิจดีๆ มาตลอดครับ นั่นคือคนที่ไม่พอใจมีแรงจูงใจในการเขียนรีวิวสูงกว่าคนที่พอใจมาก คนที่โกรธจะรีบไปเขียนทันทีเพราะอยากระบาย ในขณะที่คนที่ประทับใจมักคิดว่า "ก็ดีนะ" แล้วก็เดินจากไปใช้ชีวิตต่อ ผลคือหน้ารีวิวของธุรกิจจำนวนมากไม่ได้สะท้อนคุณภาพจริง แต่สะท้อนแค่เสียงของคนส่วนน้อยที่ผิดหวัง ในฐานะที่ปรึกษาการตลาด ผมมองว่านี่คือเหตุผลที่การขอรีวิวไม่ใช่การหลอกลวงหรือการซื้อคำชม แต่คือการแก้ความไม่สมมาตรนี้ให้กลับมาสมดุลครับ เพราะฟอร์ม

ลองนึกภาพถังน้ำที่มีรูรั่วอยู่ก้นถังครับ คุณเปิดน้ำเติมเข้าไปตลอดเวลาแล้วดีใจว่าน้ำในถังไม่ลด แต่ไม่เคยสังเกตว่าต้องเปิดน้ำแรงขึ้นเรื่อยๆ ทุกเดือนเพื่อรักษาระดับเดิม นี่คือภาพของธุรกิจที่มี Churn Rate สูงโดยไม่รู้ตัว ยอดขายดูทรงตัวเพราะหาลูกค้าใหม่มาทดแทนได้ แต่ต้นทุนการตลาดสูงขึ้นทุกเดือนจนวันหนึ่งเติมไม่ทันแล้วธุรกิจก็ทรุด ในฐานะที่ปรึกษาการตลาด ผมพบว่า Churn Rate เป็นตัวเลขที่ SME ไทยแทบไม่เคยวัดเลย ต่างจากยอดขายที่ทุกคนดูทุกวัน เหตุผลคือลูกค้าที่หายไปไม่ส่งเสียง ไม่มีใบแจ

ถ้าคุณอ่านบทความนี้อยู่ แปลว่าคุณผ่านขั้นที่สงสัยว่า "ควรเก็บข้อมูลลูกค้าไหม" มาแล้วครับ คุณรู้คำตอบแล้วว่าควร และกำลังมองหาว่าจะลงมือทำจริงยังไงให้เป็นระบบ ไม่ใช่แค่จดๆ ไว้แล้วไม่ได้ใช้ ซึ่งเป็นจุดที่ธุรกิจส่วนใหญ่ติดอยู่ เพราะบทความทั่วไปบอกว่าควรทำ แต่ไม่มีใครบอกลำดับขั้นตอนที่ชัดเจนว่าเริ่มจากอะไร แล้วต่อด้วยอะไร ในฐานะที่ปรึกษาที่วางระบบข้อมูลให้ SME มาหลายราย ผมพบว่าโครงการฐานข้อมูลลูกค้าที่ล้มเหลวมักไม่ได้ล้มเพราะเลือกเครื่องมือผิด แต่ล้มเพราะทำผิดลำดับครับ หลายคนเริ่ม

มีความเชื่อผิดๆ ที่ทำให้ SME จำนวนมากไม่เริ่มทำฐานข้อมูลลูกค้าสักที นั่นคือความคิดที่ว่า "ต้องรอมีระบบดีๆ ก่อนค่อยเริ่ม" ครับ ผลคือรอไปสองปี ยังไม่มีระบบ และไม่มีข้อมูลลูกค้าสะสมเลยแม้แต่แถวเดียว ในขณะที่คู่แข่งที่เริ่มจาก Excel เปล่าๆ เมื่อสองปีก่อน วันนี้มีข้อมูลลูกค้าหลายพันรายพร้อมประวัติการซื้อที่เอาไปทำการตลาดได้ทันที ในฐานะที่ปรึกษาที่ช่วย SME สร้างระบบจากศูนย์ ผมยืนยันว่า Excel หรือ Google Sheets ทำได้มากกว่าที่คนส่วนใหญ่คิดครับ มันไม่ได้เป็นแค่ที่จดรายชื่อ แต่สร้างเป

ร้านกาแฟเป็นธุรกิจที่มีลักษณะพิเศษสองอย่างที่ขัดแย้งกันเองครับ อย่างแรกคือลูกค้าซื้อบ่อยมาก บางคนมาทุกวัน ซึ่งเป็นฝันของธุรกิจใดๆ ก็ตาม แต่อย่างที่สองคือต้นทุนการเปลี่ยนร้านของลูกค้าแทบเป็นศูนย์ ร้านใหม่เปิดข้างๆ ลดราคา 10 บาท หรือแค่มีที่จอดรถสะดวกกว่า ลูกค้าที่มาทุกวันมาสามปีก็churn rate คือ ในฐานะที่ปรึกษาที่ทำงานกับธุรกิจ F&B ผมเจอเจ้าของร้านกาแฟจำนวนมากที่ใช้บัตรตราปั๊มกระดาษแล้วบอกว่า "เรามีระบบสมาชิกแล้ว" ซึ่งผมต้องบอกตรงๆ ว่าบัตรตราปั๊มไม่ใช่ระบบสมาชิกครับ มันคือโปรโม

ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์มีลักษณะที่ต่างจากธุรกิจอื่นอย่างสุดขั้วครับ ในธุรกิจทั่วไป ถ้าลูกค้าไม่ซื้อวันนี้ก็ถือว่าพลาดไปหนึ่งราย แต่ในอสังหา ลูกค้าที่มาเยี่ยมชมโครงการวันนี้แล้วบอกว่า "ขอกลับไปคิดก่อน" อาจกลับมาซื้อในอีกแปดเดือนข้างหน้า ปัญหาคือเซลส์ส่วนใหญ่จำเขาไม่ได้แล้ว หรือลาออกไปแล้ว และข้อมูลที่เคยคุยกันไว้หายไปพร้อมกัน ในฐานะที่ปรึกษาที่ทำงานกับธุรกิจที่มีมูลค่าต่อดีลสูง ผมมองว่าอสังหาคือตัวอย่างชัดเจนที่สุดว่าทำไมระบบการทำฐานข้อมูลลูกค้า smeถึงสำคัญกว่าความขยันของเซลส์..

ธุรกิจไทยจำนวนมากทุกวันนี้ทำงานจากมือถือเครื่องเดียวครับ ช่างทำเล็บที่รับงานตามบ้าน ฟรีแลนซ์รับออกแบบ พ่อค้าแม่ค้าออนไลน์ที่ไม่มีหน้าร้าน หรือร้านเล็กที่มีแค่โต๊ะกับตู้แช่ ไม่มีคอมพิวเตอร์ ไม่มีระบบ POS มีแค่โทรศัพท์ที่ใช้ทั้งคุยกับลูกค้า รับออเดอร์ เก็บเงิน และจดข้อมูล ทั้งหมดในเครื่องเดียว ในฐานะที่ปรึกษาที่ได้คุยกับธุรกิจขนาดจิ๋วมาไม่น้อย ผมพบว่าคำแนะนำเรื่องระบบ CRM สำหรับ SME ส่วนใหญ่ในอินเทอร์เน็ตไม่ได้ออกแบบมาเพื่อคนกลุ่มนี้เลย มันพูดถึงระบบที่ต้องนั่งหน้าจอคอม ต้องมีท

มีคำถามหนึ่งที่ผมชอบถามเจ้าของธุรกิจที่พึ่งพาโซเชียลมีเดียเป็นช่องทางหลักครับ "ถ้าพรุ่งนี้เพจของคุณโดนปิด หรืออัลกอริทึมเปลี่ยนจนโพสต์ไปไม่ถึงใครเลย คุณจะติดต่อลูกค้าของคุณได้ยังไง" คำตอบส่วนใหญ่คือความเงียบ เพราะฐานผู้ติดตามทั้งหมดที่สร้างมาหลายปีนั้น จริงๆ แล้วไม่ใช่ของเรา แต่เป็นของแพลตฟอร์มที่เราไปเช่าพื้นที่อยู่ ในฐานะที่ปรึกษาการตลาด ผมมองว่านี่คือเหตุผลที่รายชื่ออีเมลยังคงมีค่าอยู่เสมอแม้จะเป็นเครื่องมือที่ดูเก่าแล้วครับ เพราะอีเมลเป็นช่องทางเดียวที่คุณเป็นเจ้าของอย่าง

มีเหตุการณ์หนึ่งที่เจ้าของร้านทำผมทุกคนน่าจะเคยเจอครับ ลูกค้าประจำกลับมาแล้วบอกว่า "เอาสีเดิมนะคะ" ช่างที่เคยทำให้ลาออกไปแล้ว ช่างคนใหม่เปิดหาประวัติไม่เจอ ต้องถามลูกค้าว่าสีอะไร ลูกค้าก็จำไม่ได้เพราะนั่นคือหน้าที่ของร้าน สุดท้ายต้องเดาผสมสีใหม่ ผลออกมาไม่เหมือนเดิม ลูกค้าไม่พอใจ และร้านเสียลูกค้าที่มาต่อเนื่องมาสามปีไปเพราะข้อมูลชิ้นเดียวที่ไม่ได้บันทึกไว้ ในฐานะที่ปรึกษาที่ทำงานกับธุรกิจบริการ ผมมองว่าร้านทำผม ซาลอน และสปา เป็นกลุ่มที่ข้อมูลลูกค้ามีมูลค่าสูงเป็นพิเศษ เพราะส

แบบประเมินความพึงพอใจเป็นเครื่องมือที่ธุรกิจไทยใช้กันเยอะที่สุดและได้ประโยชน์น้อยที่สุดพร้อมกันครับ ลองสังเกตดู แบบประเมินส่วนใหญ่ที่เราเจอมีคำถามยาวสิบกว่าข้อ ให้ให้คะแนน 1-5 ในหัวข้อที่ฟังดูเป็นทางการอย่าง "ความเหมาะสมของสถานที่" แล้วจบด้วยช่องข้อเสนอแนะที่ไม่มีใครกรอก ผลลัพธ์คือได้คะแนนเฉลี่ย 4.2 ทุกเดือน ซึ่งดูดีแต่ไม่บอกอะไรเลยว่าควรแก้อะไรก่อน ในฐานะที่ปรึกษาที่ช่วยธุรกิจออกแบบระบบรับฟังลูกค้า ผมมองว่าแบบประเมินที่ดีมีหน้าที่สองอย่างที่ต้องทำพร้อมกัน อย่างแรกคือหาปัญหาท

มีคำพูดหนึ่งในวงการธุรกิจที่ผมเห็นด้วยมากคือ "ลูกค้าไม่ได้โกหก แต่คำพูดของเขาอาจไม่ตรงกับสิ่งที่เขาทำ" ครับ ลองนึกภาพร้านที่ทำแบบสอบถามแล้วลูกค้าตอบว่าอยากได้เมนูเพื่อสุขภาพ พอเปิดขายจริงกลับขายไม่ออก ในขณะที่เมนูของทอดยังขายดีเหมือนเดิม นี่ไม่ใช่เพราะลูกค้าโกหก แต่เพราะสิ่งที่คนคิดว่าตัวเองต้องการ กับสิ่งที่ตัดสินใจซื้อจริง เป็นคนละเรื่องกัน ในฐานะที่ปรึกษาที่ทำงานกับข้อมูลธุรกิจ ผมพบว่านี่คือเหตุผลที่การเก็บข้อมูลพฤติกรรม (Behavioral Data) มีค่ากว่าการถามความเห็นมาก...

ร้านค้าปลีกและร้านอาหารจำนวนมากตกอยู่ในสภาพที่ผมเรียกว่า "ระบบซ้อนระบบ" ครับ คือมีระบบ POS ไว้คิดเงิน มีแอปสะสมแต้มอีกตัวไว้ทำสมาชิก มีไฟล์ Excel อีกไฟล์ไว้จดลูกค้า VIP และมีไลน์อีกห้องไว้คุยกับลูกค้าประจำ ผลคือการทำฐานข้อมูลลูกค้า smeกระจายอยู่สี่ที่ที่ไม่คุยกันเลย เวลาอยากรู้ว่าลูกค้าคนไหนซื้อบ่อยที่สุดต้องเปิดสามระบบมาเทียบกันเอง ในฐานะที่ปรึกษาที่ช่วยร้านค้าเลือกระบบ ผมพบว่าปัญหานี้เกิดจากการเลือก POS ตอนเริ่มต้นโดยดูแค่ว่า "คิดเงินได้ ออกใบเสร็จได้" ซึ่งพอร้านโตขึ้นและอย

ร้านที่มีหน้าร้านจริงเสียเปรียบร้านออนไลน์ในเรื่องหนึ่งอย่างชัดเจนครับ นั่นคือร้านออนไลน์รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับลูกค้าโดยอัตโนมัติ ทั้งชื่อ เบอร์ ที่อยู่ ประวัติซื้อ เพราะระบบบังคับให้กรอกก่อนสั่ง ในขณะที่ร้านหน้าร้านมีลูกค้าเดินเข้าออกวันละหลายสิบคน จ่ายเงินแล้วเดินออกไป โดยที่เราไม่รู้เลยว่าเขาเป็นใคร และจะกลับมาอีกไหม ในฐานะที่ปรึกษาที่ทำงานกับร้านค้าปลีก ผมพบว่าอุปสรรคที่แท้จริงไม่ใช่เจ้าของร้านไม่อยากเก็บข้อมูล แต่คือความกลัวว่าการขอข้อมูลจะทำให้ "คิวจ่ายเงินยาว" ซึ่งเป็นคว